سه الف

بيمه انقلاب اسلامي

3ealef — Tue, 29 Dec 2009 18:02:18 GMT

تقدیم به خون پاک شهدای انقلاب اسلامی

هر چند عده ای {خاصه از عوام} معتقدند ایرانیان غیر قابل پیش بینی هستند اما مرور تاریخ معاصر خلاف این را ثابت می کند. آنان که نمی توانند آینده را پیش بینی کنند، مردم را به دم دمی مزاج بودن متهم می کنند! در حالی که اگر فراتر از هیجانات زمان، به گذشته نگاه کنیم می بینیم مردم برای هر اقدام و تصمیم عمومی دلیل داشته اند!

معتقدم تاریخ ایران عموما سیری سینوسی داشته به طوری که همواره در اوج {شما بخوانید افراط} یک تفکر، جریانی جدید و کاملا متفاوت به طور ظاهرا غیر قابل پیش بینی ظهور می کند. مردم همیشه ضد افراط و تمامیت طلبی و وابستگی بوده اند.

مشروطه {تقریبا} در اوج دیکتاتوری قوم قاجار به پیروزی رسید! مصدق زمانی که خود را مستحضر به حمایت قاطع مردم می دید سرنگون شد! محمدرضا پهلوی زمانی که به واسطه برگزاری جشن های ۲۵۰۰ساله و حضور اکثر سران جهان احساس می کرد به اوج اقتدار رسید، به زباله دان تاریخ پیوست! بنی صدر زمانی که ادعا می کرد هیچ کس یارای حذفش را ندارد و مدعی بود با رفراندم، همه حکومت را به او خواهند داد، عزل و فراری شد. جریان به اصطلاح چپ در اوج سیطره به ارگان های اجرایی کشور به جایی رسید که حتی رییس مجلس شان {کروبی} در حوزه تهران رای نیاورد. در انتخابات ۷۶ جریان موسوم به راست در حالی که تصور می کرد پشتیبانی از مرد مقتدر آن زمان - که با تمام ابزارهای رسانه ای سردار سازندگی می خواندنش- می تواند پیروز شود، شکست فاحشی خورد! جریان موسوم به اصلاحات در زمانی که فاتحانه از فتح سنگر به سنگر حکومت برای خود حماسه ها ساخته بودند از یک استاد دانشگاه ساده زیست شکست خورد! و دکتر احمدی نژاد نیز در اوج لذت غلبه بر تمام رقبای عیان و نهان، دچار فتنه و آشوب شد!

این سیر سینوسی تغییر {از اوج به نو} این سوال را در ذهن من متبادر می کرد که بعد از دکتر احمدی نژاد -و دعویات تمام اصولگرایانه اش- چه جریان نوظهوری به قدرت می رسد؟! اما اکنون می توانم ادعا کنم که انتخابات ۸۸ انقلاب را بیمه کرد. این هیاهوها می گذرد همچنان که در طول سی سال گذشته گذشت، اما افراط و وابستگی عیان جریان فتنه، کاری کرد که قاطبه مردم و نخبگان، ضمن حفظ اختلافات و حتی اعتراضات سیاسی، دیگر به جریان دگراندیش رو نخواهد کرد.

دست خدا را به وضوح می توان در فتنه اخیر دید. انتخابات ۸۸ به نحوی رقم خورد که گام به گام عموم مردم را به حق مطلق {همانا اصل انقلاب اسلامی} نزدیک تر کرد. وقایع پس از انتخابات به نحوی پیش رفت و چهره گشایی کرد که هر دیده منصفی -صرف نظر گرایشات و رای انتخاباتی- نسبت به خیرخواهی اقلیت ناچیز فتنه گر دچار تردید کرد. تردیدهایی که به واسطه رقابت نفس گیر و پر جنجال انتخاباتی گریبان گیر انقلاب شده بود، امروز به دامن خودشان برگشته است. امروز دیگر مسئله احمدی نژاد نیست -که در باقی ماندگان فتنه از اول هم نبود- حتی رهبری معظم هم مسئله شان نیست، بلکه اصل نظام مقدس جمهوری اسلامی را نشانه گرفته اند و این افراط یعنی شکست حتمی و قطعی!

امروز با دلی پر خون باب هتک حرمت مقدسات، می بایست امید به آینده انقلاب اسلامی بیش از گذشته در وجودمان تلوءلو و خروش داشته باشد. تردید نکنید! خدا هیچ وقت ما را تنها نگذاشته است.

کربلا را به بها دهند

3ealef — Sat, 26 Dec 2009 20:58:18 GMT

تقدیم به دلسوختگان هیات وبلاگی سبو، خاصه میاندار کوشا و با صفایش

مدتی است حکایت "طرماح بن عدی" عجیب مرا درگیر کرده است! طرماحی که رسیدن به سایه های مقام او هم برایم قابل تصور نیست ولی از کاروان امام حسین علیه السلام جا ماند؟ به بهانه ای . . .

طرماح در راه کوفه به کاروان امام حسین علیه السلام برخورد کرد و پس از مدح و ستايش امام -در قالب شعر- با توجه به خیل عظیم سپاهیان عبیدالله بن زیاد{ملعون} و شهادت قیس، شدیدا" امام را از رفتن به کوفه منع کرد و پیشنهاد داد حضرت همراه با او به کوهستان بروند تا با بیست هزار سرباز جنگی از ایشان حراست کند. حضرت فرمودند: "خداوند به تو و قومت جزاي خير عطا فرمايد، امّا من به کوفيان قول داده‏ام که بدان جا بروم و نمي‏توانم از وعده خود بگذرم، هر چند نمي‏دانم که سرنوشت ما چه خواهد بود و عاقبت کار به کجا مي‏کشد."

طرماح وقتی نتوانست امام را منصرف کند گفت: بار شترهایم آذوقه خانواده است. می روم آذوقه خانواده ام را مهیا می کنم، از اطرافیان حلالیت می طلبم و به شما می پیوندم.حضرت او را مرخص کردند ولی فرمودند: زود برگرد! . . . طرماح رفت و زود برگشت اما زمانی رسید که سرهای بریده را بر نیزه کرده بودند! و جز حسرتی بر دل، از صحرای کربلا عایدی دیگری نداشت!

نمی دانم طرماح را چه چیز از پیوستن به کاروان جاویدان حق باز داشت؟ شاید دلبستگی به دنیا در حد عشق به خانواده! شاید زمان ناشناسی! شاید عدم آمادگی برای همراهی جبهه حق! شاید ذوب نبودن در ولایت حقه امام حسین علیه السلام! شاید . . .

اگر ایمان داریم، "کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا" می بایست چنان آمادگی انقطاع از دنیا و پیوستن به کاروان حق داشته باشیم که هر لحظه خواستند، جزو همراهان و فداییان شان باشیم! کربلایی شدن شایستگی می خواهد. بهانه ها مانع بهشتی شدن مان نشوند!

حاشیه برابر اصل:-------------------------------------------------------------------------------

پ.ن.م۱: طرماح -از یاران نزدیک امام علی علیه السلام - در شجاعت و سخنوری یگانه دوران بود. طوری که بارها به عنوان سفیر و امین مولای متقیان برای معاویه{...} پیام رسانی کرد. مجادله جسورانه او با معاویه{...} در کاخ سبز اموی شهره تاریخ است.

پ.ن.م.۲: طرماح برای یاری ولی خدا برگشت ولی دیر! باز هم زهی به سعادت او که لااقل در برابر ولایت حقه الهی قرار نگرفت یا بی تفاوت نبود. خوف دارم از سرنوشتم در امتحان ولایت پذیری!

پ.ن.م.۳: به جای اینکه {جمعه ها} خطاب به ولی عصر بگوییم "آقا چرا نمی آیی؟" باید {دایم} از خودمان بپرسیم "چرا آماده آمدن آقا نیستیم؟!"

پ.ن.م۴: معتقدم همانگونه که ائمه اطهار سلام الله علیها واسطه فیض بارگاه ربوبیت اند و اطاعت و استمداد از آنها از بابت باب الرحمه الهی توصیه شده است، ولایت فقیه هم چراغ و راه هدایت به ولایت حقه ائمه اطهار است. مبادا در برابر ولایت، منیت استکباری مان دعوی "انا الحق" کند!

پ.ن.م۵: کمتر از شهادت در راه ولایت حقه الهی برای هم نخواهیم.

پ.ن.تفال:

هر کسی با شمع رخسارت به وجهی عشق باخت زان میان پروانه را در اضطراب انداختی

گنج عشق خود نهادی در دل ویران ما سایه ی دولت بر این کنج خراب انداختی

منتظری در چشم باد

3ealef — Wed, 23 Dec 2009 06:57:18 GMT

تقدیم به شهید محمد منتظری که ان شا الله حرمت خون پاکش دستگیر پدر باشد

نمی دانم فیلم "سینما پارادیزو" ساخته جوزپه تورناتوره یا سریال فاخر "در چشم باد" ساخته جعفری جوزانی را دیده اید یا خیر؟! هر دو یک وجه مشترک دارند که سیر تحول و تطور یک پدیده را همزمان با رشد کودکی نشان می دهد. حالا این حکایت رابطه من است با آقای منتظری!!

در اوان هجرت مان به قم با پدرم در نمازجمعه های آقای منتظری شرکت می کردم. برایش شعارهای انقلابی می دادیم و می رفتیم بازی در زمین چمن دبیرستان امام صادق علیه السلام {حکیم نظامی سابق}! چندباری هم فرصت شد تا در حسینیه شهدا، آیه الله را ببینم. با تمام وجود برایش می خواندم " قائم مقام رهبری ، آیه حق منتظری". آن زمان منتظری برایم آینه تمام نمای امام عزیز و آینده ساز انقلاب بود و تعصب خاصی روی او داشتم.

یادم می آید در یکی از دیدارها، آیه الله ایران را نیازمند پیروی از الگوی چین و ژاپن برای پیشرفت دانست. در برگشت شاهد پچ پچ اعتراض گونه پدر و دوستان شان بودم. آنقدر به منتظری تعصب داشتم که در عالم نوجوانی با برخی همکاران پدر قهر کردم!! ماجرای مهدی هاشمی معدوم را هم این طور توجیه می کردم که چه ربطی به منتظری دارد؟ گناه یک نفر را که پای نفر دیگر نمی نویسند!! سخنان {نسنجیده و بی تدبیرانه اش} در خصوص جنگ را هم از سر رقت قلب و اشتباه لپی! فرض می کردم . . . .

کنار رفتن استعفا گونه آقای منتظری برایم نامفهوم بود. در بین اطرافیان علامت های شادی را به وضوح می دیدم! از خودم می پرسیدم "در شرایطی که امام بابت قبول قطعنامه ۵۹۸ شدیدا تحت فشار روحی اند چرا او استعفا داده؟؟ اینها چرا خوشحال اند؟!

اولین جرقه در ذهنم پس از ارتحال امام خمینی (قدس سره) زده شد. زمانی که آقای منتظری {به نظرم در مصلی} جلسه ختم گذاشت. صرف نظر از حضور بسیار معدود مردم، اعتراض جدی چند تن از روحانیون، منتظری را مجبور به ترک جلسه کرد! چه دارد بر سر منتظری می آید؟ نمی دانستم!

انتشار "رنجنامه" مرحوم آسید احمد خمینی - که به صورت جزوه کپی توزیع می شود - تیر خلاص به عقایدم در مورد منتظری بود. گیج شده بودم! بغض سنگینی داشتم. دلم برای امام عزیزم می سوخت.

وقتی دیدم دیوارهای دژ گونه پیرامون خانه اش را که در پادگانی بسیار بزرگ تا ساحلی کشیده شده بود خراب کردند باور کردم که دوران او تمام شده است. بعدها فهمیدم دستور این تخریب را عبدالله نوری وزیر وقت کشور داده است! یادم می آید در هر راهپیمایی روز قدس یا ۲۲ بهمن وقتی موج جمعیت به پل آهنچی می رسید فریاد "مرگ بر منافق" به هوا می رفت! این پدیده خصوصا بعد از سال ۷۳ که منتظری بر علیه رهبری صحبت کرد شدت گرفت! و حتی خیابان جلوی منزلش را برای تردد عموم باز کردند.

اما اوج برخورد با منتظری در اولین سال دولت آقای خاتمی بود. فاصله منزل آقای منتظری تا محل کار پدرم ۲۰۰-۳۰۰ متر بود. ناگهان مردم معترض به صورت هروله کنان -حالتی بین دویدن و راه رفتن- از حرم به سمت خانه منتظری آمدند. تعدادشان تقریبا با جمعیت دیروز مراسم تشیع برابری می کرد. کناری ایستاده بودم و از شدت هیجان و عصبانیت و اضطراب گریه می کردم! مردم با ذکر "حیدر حیدر" درها را کندند و وارد حسینیه و دفتر شدند. نزدیکی های ظهر همه را بیرون کردند و فقط جمعی از طلاب - عموما مدرسه معصومیه- تا سه روز باقی ماندند. . . .

آنجا نامه به شدت تند و سوزناک امام خمینی به منتظری -معروف به نامه۶/۱- را دیدم. در آن نامه بیش از آنکه منتظری برایم کوچک شود - که شد - امام مظلوم برایم بزرگ شد. امام صرف نظر از قاطعیت، صلابت و صراحت نشان داد، در راه اسلام تعارف و مسامحه ندارد. امام عزیز قسم جلاله می خورد که از اول هم منتظری را لایق این سمت نمی دانسته و او را فردی ساده لوح و بازیچه دست منافقین و لیبرال ها می دانسته اما تا آخرین فرصت ممکنه -دو ماه قبل از ارتحال- او را تحمل می کنند. یا به تعبیری به او فرصت اصلاح یا چهره نمایی! می دهد. امام آنقدر ایمانش قوی بود که مطمئن بود بار کج به مقصد نمی رسد.

منتظری تا آخرین سال دولت خاتمی در حصر بود. زیاد از جلوی خانه و دفترش رد می شدم. پس از آنکه دفتر و درسش باز شد بیشتر تبدیل شد به ماءمنی برای طلاب افغان یا سیاسیون اپوزوسیون! مصاحبه های گاه گاهش با بی بی سی تاسف برانگیز بود. تا اینکه به سرنوشت نهایی همه دچار شد و در جوار بارگاه حضرت معصومه دفن شد. خدایش رحمت کند.

منتظری همواره - از اوج تا سقوطش- برایم شخصیتی متناقض جلوه كرد. حاصل عمر امام بود و امام تندترين نامه ها و ادبيات در مورد او صادر كرد. قرار بود نفر اول كشور باشد و نهايتا نفر اول روحاني براي نهضت آزادي و بي بي سي قلمداد شد. در طول حيات امام راحل بيشترين مشكل را با طيف موسوم به خط امام داشت و اين اواخر بيشترين تجليل را از همان طيف دريافت مي كرد. دو كتاب ۸۰۰ صفحه اي در خصوص ولايت مطلقه فقيه نوشت و بارها بر خلاف نظر ولايت فقيه_چه امام راحل و چه رهبري فرزانه_ عمل كرد. کمتر کسی حتی آنها که خود را مخالف می خواندند نمی خواستند سخنان غیر سیاسی او را بشنوند و بعد پدر معنوی! خواندنش. قایل بود برای صدور انقلاب باید اسلحه برای مبارزین کشورهای دیگر فرستاد و بعدها شعار نه غزه نه لبنان را تایید کرد! فرمان تخريب ديوارهاي دژگونه اش و حصر هفت ساله اش را اصلاح طلبان دادند و نداي مظلوميتش را نيز همان ها! مرجع تقليد بود و در تشيع پيكرش بيست روحاني هم شركت نداشت و . . . .

خدايا آخر عاقبت ما را ختم به خير كن و خدايا چنان كن سرانجام كار تو خوشنود باشي و ما رستگار

این مدل سازماندهی نشدنی است!

3ealef — Wed, 16 Dec 2009 22:21:18 GMT

تقدیم به دوست فعال و خوش طینت آقا امین مرعشی

دیروز یکی از رفقا تماس گرفت و برای اولین کنگره حزب جوانان متحد اسلامی دعوتم کرد. از همت والای شان تقدیر کردم و بابت عدم حضور عذرخواهی، اما باعث شد این سوال قدیمی و دغدغه کهنه، دوباره ذهنم را درگیر کند که راه و مدل کارآمد و امروزین سازمان دهی اجتماعی چیست؟

معتقدم دوره تشکل ها و احزاب کلاسیک گذشته است. همان طور که عصر انقلاب های کلاسیک گذشته است. لذا دلیل اصلی ناکارآمدی احزاب و گروه ها را مواردی چون فردگرا بودن ایرانیان یا بدبینی عمومی نسبت به تحزب یا نخبه و مردمی و خلاق نبودن سران احزاب نمی دانم بلکه دلیل اصلی را اقتضائات خاص دنیای امروز می دانم که با اصول سازمان های کلاسیک تعارض دارد. می خواهیم متناسب با ابزارها و مدل های ۵۰ -۱۰۰ سال پیش نیروهای اجتماعی را سازمان دهی کنیم! و این نشدنی است!

دنیای پیشین به دلیل کندی تبادل اطلاعات، پر رنگ و خالص بودن ایدئولوژی های فردی و اجتماعی، عدم وجود ابزارهای متنوع ارتباط انسانی، نفوذ {نوعی} آریستوکراسی -تبار سالاری- و مقبول بودن ساختار های هرمی و مدیریت های از بالا به پایین، به سازمان دهی اجتماعی از طریق ساختارهایی رسمی، با هویت، ساختار و مدیران شفاف داشت اما نیاز دنیای جدید مدل جدیدی از سازماندهی است.

اغتشاشات پس از انتخابات ایران و انقلابات رنگین در کشورهای دیگر ثابت کرد مدل دشمن برای نفوذ و سازمان دهی اجتماعی کاملا فرق کرده است. آنها به جای انقلاب{کلاسیک} دنبال جنبش اند و به جای تحزب و تشکل پیگیر شبکه های اجتماعی و به جای ایدئولوژی واحد خواستار وفاق بر سر حداقل ها!

تا دشمن یا رقیب را درست نشناسیم، در هیچ کنش شخصی یا جمعی موفق نخواهیم بود! ما به مدل های جدید و روزآمد برای سازمان دهی اجتماعی نیاز داریم. در این باره بیشتر خواهم نوشت. ان شا الله

حاشیه برابر اصل:-------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن.م.۱: انقلاب اسلامی ایران را می توان آخرین انقلاب کلاسیک جهان دانست و بعید می نماید دیگر شاهد انقلابی با شاخص های انقلاب های کلاسیک باشیم. در انقلاب های کلاسیک رهبری کاریزما و واحد، ایدئولوژی منسجم، مبارزات فرسایشی و مدت دار و سازماندهی نقش پر رنگی دارند.

پ.ن.م.۲: به دلیل حساسیت برخی رفقا و عدم اغتشاش معنایی، از واژه "مدرن" استفاده نکردم!!

پ.ن.م.۳: به جد معتقدم در بعد تدوین و طراحی نظام اجتماعی از منظر اسلام دچار غفلت شده ایم. می بایست به همان اندازه که درباره اسلام سیاسی و حکومت اسلامی گفتیم و شنیدیم، درباره مشخصات اسلام اجتماعی و جامعه اسلامی تدبر می کردیم. . . .

پ.ن.م.۴: آنها ناچیز اند اما با هم، ما بسیاریم اما جدا جدا!

پ.ن.پیام کوتاه: زنگ کاروان به گوش می رسد. فقط آوینی ها می فهمند "نپندار تنها عاشوراییان را بدان بلا آزموده اند...صحرای کربلا به وسعت همه تاریخ است."

پ.ن.تفال: به بوی زلف تو گر جان به باد رفت چه شد هزار جان گرامی فدای جانانه

مرا به دور لب دوست هست پیمانی که بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه

لطفا جوگیر نشوید!

3ealef — Fri, 11 Dec 2009 20:33:18 GMT

تقدیم به فضیلت پورها و رفقا که در روشنگری، شجاعانه عمل می کنند

بسیار با این سوال مواجه شده ام که می پرسند "اوضاع مملکت را چطور می بینی؟" و عموما نیز انتظار دارند بشوند اوضاع خیلی خراب است و شکاف های اجتماعی خطرناکی رو به گسترش است! اما فراتر از جو غالب رسانه ای از خود می پرسم "چه اتفاق جدید و پیش بینی نشده ای حادث شده که باید بپذیرم، بحران شگرفی کشور را فرا گرفته است؟

بر اساس دیده های شخصی معتقدم بحران متعاقب دوم خرداد و التهابات روزانه آن به غایت سنگین تر از مسایل ماوقع اخیر بود.

اگر آشوب های امروزه به مناسبت ها و ایام خاص محدود است در دوران هشت ساله اصلاحات روزانه مسئله ای جدید کشور را متاثر می کرد.
اگر حجم اعتراضات عموما به تهران محصور است آن زمان در کل کشور پخش شده بود.
اگر عمده تشکیک های امروز سیاسی است، در دوران اصلاحات کشور با شبهه های متعدد هویتی و اندیشه ای مواجه بود.
اگر امروز دانشجویان معترض قدرت عرض اندام دارند، دانشجویان انقلابی نیز که جرات و توان دفاع دارند بسیار هستند.
اگر جلوه عمومی حزب الله در دوران گذشته چماق بود و خشونت، امروز ابزار ابراز وجود رقیب خشونت و فریاد و بی منطقی است.
لااقل دولتمردان امروز نیت توسعه و بسط بحران را ندارند.
در عین حال با توجه به موضع گیری های صریح سران آمریکا و رژیم اشغالگر اسراییلی، سازمان مجاهدین خلق(منافقین) ، ایادی رژیم شاه و تمام بدخواهان و کج اندیشان مرزهای مواجهه کاملا شفاف است.

مفهوم و غرض این نیست که القا کنم "شهر در امن و امان است" -که بلاشک تا زمانی عنصر کفر و نفاق و جهل در عالم هست می بایست با بصیرت و هوشیاری روزافزون، در پی خنثی کردن توطئه ها بود- بلکه هدف تذکر در دام طراحی رقیب نیفتادن است. باید بدانیم بین هوشیاری و جوزدگی فرسنگ ها فاصله است.

آنان می خواهند القا کنند در کشور بی ثباتی، بحران، خرابی، آشوب، شکاف اجتماعی و . . . . وجود دارد و بدین طریق ذهن مردم و مسوءلین را خسته کنند. می خواهند در این شرایط با تحریک عوطف و عقاید دینی مردم زمینه درگیری و تضاد را گسترش بدهند. جسارت به عکس معمار کبیر انقلاب حضرت امام روح الله (قدس سره) اول کار است. باید منتظر انتحارها و بی شرمی های بیشتر مطرودین بود.

نظام اسلامی شرایط بدتر از این را با سر بلندی و سلامت گذرانده است و به کوری چشم کفار و جهال و منافقین این نیز بگذرد! و همانگونه که نتیجه فشار زایدالوصف در دوران دوم خرداد پرورش نسلی هوشیار، توانمند و فهیم بود، انشاالله ماحصل شبهه آفرینی های اخیر نیز آبدیده تر شدن نسل جدید انقلابیون ایران اسلامی خواهد شد.

حاشیه برابر اصل:-------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن.م.۱: بدیهی است، مقصود، تعمیم هرگونه شبهه یا اعتراض به اغیار خبیث نبود که حجم هیجانات و هجمه های فتنه متعاقب انتخابات به قدری بود که در برخی اذهان تردید باقی گذاشته باشد اما آنچه امروزه به نام سبزهای معترض! در جریان است چیزی جز حرکت در مسیر براندازی نیست!

پ.ن.م.۲: بسیار عجیب است که اقدامات، شعارها و جهت گیری خشن، افراطی و ضد دین و میهنی عده ای که خود را رهپویان سبز می خوانند از سوی سران جریان، تکفیر و طرد نمی شود!!!

پ.ن.م۳: هوشیاری ماحصل بصیرت و عقل گرایی و جوزدگی نتیجه جهالت و احساس گرایی است.

پ.ن.تفال: گر بر کنم دل از تو بردارم از تو مهر آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم

نامم ز کارخانه عشاق محو باد گر جز محبت تو بود شغل دیگرم

دل خوش سیخی چند؟!

3ealef — Sun, 06 Dec 2009 16:48:18 GMT

تقدیم به رضا احسان پور که اگر دل و دماغ داشته باشد بامزه می نویسد

از قدیم و ندیم شنیده بودیم که می گفتند: "تنبل نرو به سایه! سایه خودش می آیه!!" حالا شده حکایت وبلاگ داری ما! هر چه نشستم تا مطلب خودش بیایه! نیامد!! کاش لااقل روایت سرکار خانم صاحب "نون اول نامه" صحیح بود و اشتغالات درسی مانع از نوشتن بود! ولی واقعیت آن است بی حوصلگی نوشتاری گریبان ما را گرفته و لامصب ول کن هم نیست!!

چهار - پنج روز تعطیلی نیز بر حس بی حسی افزود و ضمنا" گردش در سایر صفحات وب نیز انگیزه ای نیفزود!! گویی داروغه فریاد زده است" آسوده بخوابید، شهر در امن و امان است"، و ثابت کرد اصولا "ما جماعت مواقع بحرانیم"!! باید بحران یا واقعه ای آسایش سلب کن باشد تا شاداب و در صحنه باشیم! با تمام اعصاب خردی اش، دلم برای لحظات پر تنش و مملو از استرس انتخابات تنگ شده است!! لااقل آن موقع، دوست و رقیب و دشمن، همه بودند!

یحتمل دوباره باید اتفاقی بیفتد یا در تنگنا قرار بگیریم تا ملتمسانه و در به در دنبال جذب عضو و توجیه فکر و کادرسازی و . . . بیفتیم! بی سبب نیست که می گویند "موجیم که آسودگی ما عدم ماست"!!!

حاشیه برابر اصل:-------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن.م: با خود می گفتم کاش این تنبلی هم برای خودش مرام و ایدئولوژی بود تا خیل خیل جمعیت بدان می گرویدند! که دردی است فراگیر و مشترک!! و خوب می شد از آن سوء استفاده سیاسی کرد!!

پ.ن.م۲: وقت برای کارهای اساسی زیاد است!! مردم هم که به این خوبی هر وقت خواستیم در صحنه حاضر اند پس چرا کار تشکیلاتی؟؟ هووووووووووووو! کو تا انتخابات بعد؟؟ تازه خدا هم که کریم است!! بابا یک کم هم استراحت کنید! چرا تعارف می کنید!!

پ.ن.م۳: رسما به مرام ما بپیوندید!

سعي كنيد روزها استراحت كنيد تا شبها راحت بخوابيد!
در نزديكي تخت خوابتان صندلي بگذاريد تا اگر از خواب بيدار شديد روي آن نشته و استراحت كنيد!
ايستادن به رفتن، نشستن به ايستادن و خوابيدن به نشستن اولويت دارد!
جايي كه مي‌توانيد بنشينيد چرا مي‌ايستيد؟
كار امروز را به فردا موكول كنيد و كار فردا را به پس فردا!
اگر حس كار كردن به شما دست داد كمي صبر كنيد تا اين حس از شما بگذرد!
از همه ديرتر سر سفره رفته و زودتر بلند شويد تا زحمت چيدن و جمع كردن سفره به شما تحميل نشود!
در ميهماني‌ها حتماً با خود بالش ببريد شايد فرصتي براي استراحت بدست آورديد!
به خواب نگوييد كار دارم به كار بگوييد خواب دارم!
با خود دایم تکرار کنید: کی میره این همه راه رو!!

پ.ن.م۴: دل خوشی هم حدی دارد به خدا!

پ.ن.م۵: ترتیب پیوندها همچنان بر اساس زمان به روز رسانی است. اشکالات احتمالی از گوگل ریدر است و اینجانب هیچ گونه مسولیت حقیقی و حقوقی در قبال آن ندارم!

پ.ن.م۶: زین پس تلاش می کنم به نظرات دوستان پاسخ دهم! تا چه پیش آید و میلم به که باشد!!

پ.ن.پیامک: آنان که در جوار خورشید، طلوع ماه بی بدیل امامت را دیدند چه زود عزلت نشینی ولایت را رقم زدند! مراقب باشیم در زمان ما ولایت را به غربت نکشانند! عید هبه ولایت و امامت مبارک باد.

پ.ن تفال: آن گل که هر دم در دست باد است گو شرم بادش از عندلیبان

ما درد پنهان با یار گفتیم نتوان نهفتن درد از طبیبان

دفاع مقدس را به مردم بر گردانید

3ealef — Fri, 27 Nov 2009 14:09:18 GMT

تقدیم به تمام بسیجیانی که به آرمان بسیج بیش از سازمان بسیج تعلق دارند

یکی از رفقا دیروز تماس گرفت و برای اردوی راهیان نور کمک می خواست. گفتم: ای آقا! کو تا فصل راهیان نور! هنوز پروژه اردوی راهیان نور در دستگاه های دولتی کلید نخورده! گفت: پروژه یعنی چه؟ گفتم: یعنی زمان تصمیم گیریش نشده است! . . . . به فکر واداشته شدم که چرا جنگ و دفاع مقدس برای ما یک پروژه شده؟؟ اواخر شهریور به زور و ضرب فیلم های مندرس صداوسیما و گاه پارچه های تبریک ادارات دولتی، اوایل آذر ماه به بهانه هفته بسیج و اواخر اسفند به برکت اردوهای راهیان نور، از سال های طوفانی دفاع و حماسه در کشور نسیمی می وزد، عده قلیلی را متاثر می کند و بعد دوباره روز از نو روزی از نو!

زمانی که توصیف جنگ به بخشی از خواص و نهادهای خاص گذاشته شد و آنها نیز با ادبیات و سلوک گفتاری مشترک، دوران جنگ را عصر هاله نور بر شمردند، اندک اندک این توهم فراگیر شد که چشمه جوشان و خروشان دفاع مقدس خشکیده و تمام شده است. کجایند توده مردم در روایتگری دوران دفاع مقدس؟ اشکال کار آنجاست که در روایتگری جنگ آنقدر کم کار شده که در همین ایام محدود چند روزه هم دچار تکرار می شویم و عامه مردم خاصه نسل بعد از جنگ فکر می کنند دفاع مقدس همین است و خلاص! آیا واقعا جنگ هشت ساله همین بود؟

دفاع مقدس را باید به توده های مردم برگرداند. مظلوم زدایی از گفتمان روایتگری دوران طلایی دفاع مقدس یک ضرورت اجتناب ناپذیر در جامعه است و باید گفته ها و ناگفته های این دوران خلاقانه و مبتکرانه برای آحاد مردم تبیین شود.

چه خوش گفت سید شهیدان اهل قلم آقا مرتضی آوینی که "اگر می خواهید ما را بشناسید داستان کربلا را بخوانید"! جان عالمی به فدایت یا اباعبدالله که هر چه داریم از وجود با برکت شماست اما همه می دانیم کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود. روایتگری افشاگرانه زینب کبری بود که از خون پاک حسین(علیه السلام) و یاران با وفایش حماسه ای جاویدان ساخت. دفاع مقدس ایران به روایت زینب گونه احتیاج دارد.

حاشیه برابر اصل:-------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن.م: گناه رزمندگان و کسانی که آن دوران را دیدند و سبک سرانه یا از روی حس تقوا! و پرهیز از ریا! دم فرو برده اند نیز کم نیست. باید بدانند با افسوس خوردن، آه کشیدن و شعار دادن یا بی خیالی، به طور خود خواسته جوانان مان را تحویل الگوهای دست ساز دشمن خواهیم داد.

پ.ن.م۲: کاش سازمان بسیج می توانست یا می خواست بین آنان که اعتقادا" به آرمان بسیج ایمان دارند و آنان که مصلحتا" یا منفعتا" فرم بسیج پر کرده اند تفکیک قایل می شد! . . . .

پ.ن.مناسبت۱: آغاز دهد فرخنده و با شکوه تفویض امامت به ابراهیم خلیل و امام الائمه مولی متقیان علی بن ابیطالب علیه السلام بر همه شما گرامیان مبارک باد.

پ.ن.مناسبت۲: هفته بسیج را به تمامی بسیجیان واقعی که گوش و چشم و دل در گرو ایران اسلامی و ولایت امر، رهبری معظم دارند تبریک می گویم.

پ.ن.تفال:

چو عاشق می شدم گفتم که بردم گوهر مقصود ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد

بیفشان جرعه ای بر خاک و حال اهل دل بشنو که از جمشید و کیخسرو فراوان داستان دارد

ز سرو قد دلجویت مکن محروم چشمم را بدین سر چشمه اش بنشان که خوش آبی روان دارد

پایانی بر پروژه تحقیر و تمسخر

3ealef — Fri, 20 Nov 2009 16:25:18 GMT

تقدیم به آقا سجاد صاحب فصول دوست داشتنی و آرمانگرا

"هری اس ترومن" را می توان از تاثیرگذارترین روسای جمهور آمریکا دانست. از سویی دستور صریح او مبنی بر پرتاب بمب اتم به هیروشیما و ناکازاکی عامل کشتار فجیع ژاپنی ها و پایان یافتن جنگ جهانی دوم شد و از سوی دیگر استراتژی های او برای تحدید شوروی، عامل آغاز ۶۰ سال جنگ سرد و دو قطبی شدن جهان شد. در بعد داخلی نیز فرمان ترومن در سال ۱۹۴۷ به تاسیس آژانس اطلاعات آمریکا -سیا- منجر شد که در اولین اقدام، طراحی و اجرای کودتای ۲۸ مرداد ایران را به عهده گرفت.

هری ترومن در حوزه اجتماعی-سیاسی ایده ای دارد که سالهاست در دنیا پیاده می شود. او معتقد بود اگر می خواهید بر کشوری غالب شوید در گام اول چنان رهبران، سران و نخبگان آن کشور را به طرق مختلف تحقیر و مسخره کنید که در بین توده مردم از ارزش و محبوبیت بیفتند. کشوری که روسای آن بی اعتبار باشند زود سقوط خواهد! ایده ی او با توسعه ابزار مدرن بیش از پیش به کار گرفته می شود.

ایران یکی از کشورهایی است که اجرای نظریه تحقیر و تمسخر ترومن را به چشم دید.

اصلاح طلبان از نتیجه انتخابات ۸۴ دریافتند راه مقابله با دکتر احمدی نژادی که از راه ارتباط با توده های اجتماعی محبوب و مقبول شده است، مبارزه علنی سیاسی نیست لذا با کنترل سیاسیون خود، به نحوی طراحی کردند که آرام آرام "عقلانیت و صداقت" دولتمردان در فضای اجتماعی خدشه دار شود. اس ام اس (پیام کوتاه) و بلوتوث رایج ترین ابزار این برنامه بود که بر اساس مدل هری ترومن قرار بود به تخریب شخصیت و اعتبار دولتمردان خاصه رییس جمهور بپردازد.

علی رغم اینکه طبق نظریه ترومن از اس ام اس(پیامک)، بلوتوث و فیلم در انتخابات به غایت استفاده شد اما دکتر احمدی نژاد بیش از گذشته مورد اقبال قرار گرفت. احتمالا اگر ترومن زنده بود به شاگردان کم هوش و بنیه ی خود می گفت استفاده زود هنگام و بیش از حد از یک ابزار آن هم در برابر ملتی همگن، همگون و ظلم ستیز نتیجه عکس خواهد داد!!

جالب توجه است که با پایان یافتن انتخابات و حواشی، آن ارسال پیامک های تحقیر و توهین آمیز نیز به پایان رسید، گویی ارسال مکرر و متنوع پیامک های ضد دولت پروژه ای بود که با انتخابات پایان یافت!! شاید هم ماحصل اغتشاشات بعد از انتخابات و برخی دستگیری ها، کور شدن چشم فتنه بود!!!

حاشیه برابر متن:--------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن.م.۱: هری ترومن از حزب دموکرات، سی و سومین رییس جمهور ایالات متحده آمریکا بود که دکترین های او در حوزه های سیاسی، فرهنگی و اجتماعی خاصه در حوزه روابط بین الملل تا سالیان سال سرلوحه جهان خواری های سران آمریکا بود.

پ.ن.م.۲: جنس توطئه های دوران مدرن چون گذشته نظامی نیست. برای حفاظت از امنیت اجتماعی باید روش های روزآمد فتنه گران را خنثی کرد.

پ.ن.م.۳: سرانجام "هر" افراطی، سقوط و شکست است.

پ.ن.مناسبت: سالروز ازدواج آسمانی و پر خیر و برکت پدر و مادر ائمه ی همام، مولی متقیان علی عیله السلام و فاطمه زهرا سلام علیها بر همه محبان اهل بیت مبارک باد.

پ.ن.تفال: کرشمه ای کن و بازار سامری بشکن به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن

به زلف گوی که آیین دلبری بگذار به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن

برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس سزای حور بده رونق پری بشکن

چرا او با ما دشمن است!؟

3ealef — Thu, 12 Nov 2009 19:42:18 GMT

تقدیم به دکتر سعید جلیلی به واسطه صفای وجودش و وظیفه خطیرش

مشهور است خروشچف -رییس جمهور شوروی- که می خواست به ملاقات کندی -رییس جمهور آمریکا-برود بر سر اینکه کدام یک از دو رییس، اول وارد سالن مذاکره شوند بحث جدی شکل گرفت و نهایتا مقرر شد سالنی ساخته شود که دو در داشته باشد و هر دو نفر با هم وارد سالن شوند! در دیپلماسی کلاسیک "پرستیژ" رکنی بسیار مهم بود و سیاستمداران می بایست در تمام سخنان و رفتارها به نحوی از موضع والا و برتر میدان داری کنند که جایگاه همایونی! شان حفظ شود و -حتی به ظاهر- قدرتمندتر جلوه کنند.

درخواست یک طرفه هیلاری کلینتون مبنی بر گشایش ارتباط علنی سیاسی با ایران کاملا با اصل حفظ پرستیژ مغایر است و نشانه ای از تغییر جدی در دیپلماسی ایالات متحده دارد. بازشناسی این تغییر در چرایی "مرگ بر آمریکا" و معارضه به جای مذاکره کمک مان خواهد کرد.

از دهه ۱۹۶۰ "آژانس اطلاعات آمریکا" مبدع طرحی نو در روابط بین الملل شد. آنها معتقد بودند برای دستیابی به اهداف سیاسی به جای پیگیری روابط حسنه با دولت ها باید به فکر فتح قلوب و جذب افکار عمومی مردم بود و این نظریه را " دیپلماسی عمومی" نامیدند.

اوباما با درک عمق نفرت جهانی از تندخویی ها و مداخلات آمریکا در بین ملت ها با بازنگری جدی در عقاید سنتی مرسوم در مدل رهبری جهان، بنای پیگیری دیپلماسی نوین عمومی را دارد. این مدل بدون وجود کانال مستقیم برای رابطه از پیش شکست خورده است و لبخند و وجهه دوستانه و ملاطفت آمیز شرط اثر داشتن است! طبق این مدل آمریکا برای توسعه نفوذ باید بتواند تنفر را بی تفاوتی و بی تفاوتی را به هواداری نسبت به فرهنگ و سیاست های خود تبدیل کند.

اوباما درک کرده در مواجهه با ایران، اولین لطمه را از نبود ارتباط سیاسی و بزرگ ترین لطمه را بابت نداشتن سفارت خانه -حتی در نازل ترین سطح- می خورد لذا تلاش دارد به هر نحو ممکن این دو مانع را بر طرف کند. استقبال از تردد های سیاسیون، هنرمندان، نخبگان، اساتید، روزنامه نگاران و گروه های مرجع و موثر اجتماعی در راستای همین پروژه دیپلماسی عمومی قابل تحلیل است و جالب آنکه در عرض یک سال میزبان بیش از شش هزار ایرانی موثر برای بازدید از آمریکا بوده است.

اگر اوباما در مواجهه با جمهوری اسلامی ملایم تر و آرام تر موضع می گیرد نه از باب شرافت و صداقت او یا حتی احساس نیاز آمریکا است بلکه طبق نظریه "دیپلماسی عمومی" در طراحی تسلط و چیرگی بر ایران این ابزار را لازم و کارآمد دانسته است. لذا هر رفتار، گفتار یا ارتباطی که با کاستن از حجم تنفر عمومی نسبت به آمریکا، زمینه حضور و نفوذش را باعث شود، در جهت توفیق سیاست های سلطه جویانه ی آمریکاست.

بنابراین هوز هم معتقدم بزرگ ترین منبع قدرت بخش ایران در تضاد با آمریکا است.

حاشیه برابر اصل:--------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن.م۱: در این مقال صرفا تلاش کردم از زاویه علم دیپلماسی، رابطه ایران و آمریکا را بررسی کنم. شاید در ادامه از وجوه دیگر نیز بدین مسئله مهم پرداختم.

پ.ن.م۲: نباید شک کرد که آمریکا همان آمریکای بوش و کلینتون است، فقط چهره و ابزار تغییر داده است

پ.ن.م۳: اماما! هنوز هم نهیب کلام رسایت برای روزگار امروزین روشنگر راه از چاه است، آنجا که گفتی "نباید فراموش كنیم در جنگ با آمریكا و تفاله های آمریكا هستیم، این تفاله هایی كه به خودشان قالب زدند. باید هر یك از اینها را شناسایی كنید و به دادگاهها معرفی كنید، ننشینید باز یك جایی را آتش بزنند. اینها می خواهند خرابی كنند كار ندارند به این كی كشته بشود وكی از بین برود...خط این بود كه اصلا آمریكا منسی{فراموش} بشود. یك دسته شوروی را طرح می كردند تا امریكا منسی بشود. (صحیفه امام ج 15 ص29)

پ.ن.تفال: شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد بنده طلعت او باش که آنی دارد

در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد

او با ما نیست، پیشکش خودتان!

3ealef — Mon, 09 Nov 2009 17:23:18 GMT

تقدیم به دوست آرمانگرا و مخلص جناب آقای آیت معروفی

شنیدن شعار " اوباما، یا با اونا یا با ما" از سوی هواداران جناب موسوی به غایت تحیرآور است! از طرفی به خاطر پوچ بودن هویت قماش و جریانی که علنا و ملتمسانه به بیگانه استدعای دست گیری می کند و از طرف دیگر به خاطر پذیرفته شدن این مسئله در بین عموم مردم که دولت شهره به آرمانگرایی و انقلابی گری دنبال ارتباط گیری با آمریکا است!

در مورد هر دو شبهه می توان گفت: تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیزها!!

با جریان به ظاهر هوادار موسوی کاری ندارم چرا که فعلا گوشی برای شنیدن، وجود ندارد اما از جریان فراخ موسوم به اصولگرایی متعجبم که در برابر گرایش به مصالحه با آمریکا به علامت رضا سکوت کرده است! مگر چه اتفاقی افتاده است؟؟ مگر ریشه اختلاف ایران و آمریکا در اخم ها و سخنان تند و شعارهای آتشین بود که با لبخندی و نرمشی قابل رفع باشد؟ مگر ما درمانده پول بلوکه شده مان هستیم؟ یا رآکتور تحقیقاتی تهران این قدر مهم است که به راحتی سی سال مخاصمه را فراموش کنیم؟؟

مگر همین چند روز پیش جناب اوباما نامه تحقیر آمیزی در مورد ایران صادر نکرد؟ مگر بودجه میلیون دلاری برای تغییر رژیم و کمک به معارضان تصویب نکرد؟ چه اتفاقی افتاده است جز اینکه عده ای حوصله انقلابی گری و آرمان خواهی ندارند! و آمریکا هم منافع خودش را در نزدیکی با ایران می بیند؟

مرگ بر آمریکای ما نه مرگ بر یک کشور با مرز و مردم مشخص که مرگ بر مظهر کفر و استکبار جهانی است. آمریکا فی الحال پرچم دار جبهه ی کفر است و تا زمانی که بنا دارد ایفاگر این نقش باشد می بایست آرزوی مرگش را داشته باشیم.

هنوز هم معتقدم بزرگ ترین منبع قدرت بخش ایران در تضاد با آمریکا است. در این مورد بیشتر فکر می کنم و بیشتر خواهم نوشت!

پی نوشت برابر اصل:----------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن.م۱: دو سال پیش قبل از انتخاب باراک اوباما پیش بینی کرده بودم مواجهه با او سخت و چالش برانگیز است ولی هیچ وقت فکر نمی کردم این قدر پیچیده و ابهام دار باشد!! حتی برای خواص انقلابی!!

پ.ن.م۲: باید بیشتر صحیفه امام راحل را بخوانیم. باید بیشتر در عمق سخنان رهبری معظم تدبر کنیم. نه سخنان ماندگار امام عزیز برای دوره ای خاص بود و نه کلام رهبری فرزانه طیف خاصی را مخاطب قرار می دهد.

پ.ن.تفال: جز آستان تو ام در جهان پناهی نیست سر مرا به جز این در حواله گاهی نیست

خزینه ی دل حافظ به زلف و خال مده که کارهای چنین حد هر سیاهی نیست