تقدیم به محسن منصوری که همین طوری دوستش دارم!

سه روز پیش پیامی برایم آمد بدین شرح: "با سلام . با توجه به سوابق جنابعالی در نقش آفرینی در عرصه سیاسی{!!} دعوت می گردید به: اولین جلسه هماهنگی کمیته های دانشجویی و جوانان ستاد انتخاباتی دکتر احمدی نژاد. پنج شنبه 87/12/15 . ساعت 2 عصر . خیابان بهشتی . انتهای پاکستان ساختمان روزنامه وطن امروز !" ساعت2:02 {!} دوست دیگری پیام فرستاد: با سلام . جلسه امروز لغو شده است. ضمنا همایش دانشجویی و مردمی روز چهارشنبه در تالار سیدالشهدا واقع در میدان هفت تیر راس ساعت 15 برگزار می شود.

این پیام ها که خواندید علامت علنی تر شدن فضای انتخابات است. در ایران آنقدر انتخابات داشته ایم که هر کس به نحوی خاطره ای تلخ یا شیرین از انتخابات دارد. هر کس به جهتی درگیر فضای انتخابات می شود. درآمد مستقیم برای انتشاراتی ها ، دفاتر تبلیغاتی ، پوستر چسبان ها . . . پس انداز برای آویزان های سیاسی. ادای دین برای رفقا و شرکا. هیجان برای اجتماعی زی ها ، اعصاب خردی برای بی تفاوت ها و مهم تر از همه ادای تکلیف برای وظیفه مداران.

بزرگ ترین آرزوی من برای انتخابات ایران عقلانی شدن آن است. هر چند می پذیرم تا احساس و هیجان نباشد هیچ حرکت اجتماعی به ثمر نمی نشیند اما عدم توجه به برنامه ها و سیاست ها و به تعبیر دیگر مانیفست نامزدها و متاثر شدن از جو تبلیغاتی می تواند خطرناک باشد. ظریفی می گفت: برنده انتخابات در ایران کسی است که بتواند به هر نحو در هفته آخر در بالای موج تبلیغاتی قرار گیرد. پیش و پس آن مهم نیست!! 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت:

1.زین پس خواه یا نا خواه پیرامون انتخابات بیشتر خواهم نوشت. این باید را همه { جز بی خیال های معاند یا شوت ها! } دیر یا زود درک خواهند کرد. پس امیدوارم همگی با اعتدال و انصاف نظر دهیم.

2. یاد می کنم از کسی که خواست یادی از او کنم!

3. به لطف خدا سفرها متعدد اداری ام تمام شد. در سه ماه تقریبا سی روز در سفر بودم. {چشم حسود بترکه!!} زین پس بیشتر در خدمت خودم ، خانواده ، وبلاگ ، مشتری ها و . . . خواهم بود. دعاگوی دعاگویانم.