تقدیم به برادرم آقا محی الدین که سربازی سخت و پرکاری را در نیروی انتظامی می گذراند

 این روزها در تهران هرجا را نگاه می کنی پلیس می بینی. در خیابان ها و کوچه ها، در اتوبان ها، در رسانه ها، . . . . گویی پلیس تصمیم گرفته در همه عرصه های اجتماعی پررنگ دیده شود. هر چند دغدغه مندی و تلاش نیروهای خدوم انتظامی قابل تقدیر است اما سوال اینجاست چرا باید عموم شهروندان دایم با پلیس مواجهه داشته باشند؟؟

تغییر در نیروی انتظامی از دوره سردار قالیباف آغاز شد. به طوری که با طراحی عملیات روانی خلاقانه نگاه عمومی به پلیس تغییر یافت. استعفای سردار قالیباف به تغییر نیروی انتظامی نیز انجامید و  پلیس تصمیم گرفت محسوس تر از گذشته حضور داشته باشد بنابراین طرح های متنوع امنیتی- اجتماعی طراحی شد. طرح ها در آغاز مورد حمایت عامه قرار گرفت و کلیت آن هنوز هم. اما کشیده شدن شان به سایر عرصه های اجتماعی ابهاماتی را پیش آورده است.

هیچ عقل سلیمی نیست که با پلیس مقتدر مخالف باشد و به لزوم برخورد قاطع با مجرمین اذعان نداشته باشد اما این نحو حضور دایمی و ظاهری پلیس در عموم عرصه ها پیام نامبارکی دارد و تهدید کننده امنیت روانی جامعه است. پلیس باید بتواند فضایی ایجاد کند که مجرم از ارتکاب جرمش بترسد نه اینکه ترسی عمومی از هرگونه اشتباه احتمالی در جامعه شیوع داشته باشد. درباره آثار منفی این حضور پررنگ ساعت ها می توان سخن راند اما در یک کلام عرض می کنم جامعه سالم و طبیعی، جامعه بدون پلیس است.

 حال که باب و جرات! نقد پلیس باز شد نکته دیگری را اضافه می کنم! متاسفانه در برخورد پلیس بین متخلف با مجرم تفاوتی نیست. کدام انسان عاری از اشتباه است. باید فرق گذاشت بین مجرمی که عامدانه قانون شکنی می کند با شهروندی که بر اثر غفلت یا نادانی دچار خلاف می شود. این اشکال جز با توصیه و توجیه اخلاقی نیرو برای دلسوز بودن برای عموم مردم امکان پذیر نیست.

-------------------------------------------------------------------------

پی نوشت:

۱. بر اساس شنیده های کاملا ناموثق! نیروی محترم انتظامی بنا دارد رقابت پایاپایی را با شرکت ایرانسل در ارایه طرح های متنوع و رنگین داشته باشد. فقط خدا کند این رقابت به رقابت با مرکز اسناد انقلاب اسلامی نکشد که هر روز یک طرح عیان می شود!! 

۲. هیچ وقت فکر نمی کردم کارم به جایی برسد که علیه نیروی خدوم انتظامی نقادی کنم. بدین وسیله و از همین تریبون مراتب توبه و استغفار خود را اعلام داشته و از خدا می خواهم همه ما را به راه اصیل راست هدایت فرماید. انشاالله.

۳. در کشور عزیز ما کمتر کسی است که از جایگاه خود راضی باشد. پرش های موقعیتی بسیاری در رزومه افراد موفق دیده می شود. پرش هایی که گاه به سقوط آزاد می انجامد. این تغییرها خاصه در شخصیت های نظامی جلوه مضاعفی دارد. بزرگ ترین استعفا را باید به نام محسن رضایی و محمدباقر قالیباف نوشت. نظامیانی که در اوج اقتدار درون سازمانی ، دکتر بودن را به سردار بودن ترجیح دادند و البته تا حال در دستیابی به آرزو ناکام مانده اند. از اقتدار نظامی گری رانده و در دلبری سیاست مانده!! (خیلی دوست دارم زمانی به بررسی علل ناکامی نظامیان در سیاست ایران بپردازم) شاید اگر سردار به سرداری اش راضی می ماند امروز پلیس دیگری داشتیم و قالیباف دیگری!!

۴. امروز در مطبوعات خواندم که وزیر کشور اعلام کرد در طرح های امنیت اجتماعی بازنگری می شود. امیدوارم این بازنگری به محدود شدن حضور علنی پلیس و تقویت اقتدار و محبوبیت آن منجر شود.