تقدیم به علی عزیزم که سلامت ، سعادت و خوشبختی اش آرزویم است

کم حوصلگی هم بد دردی است اما امروز کم حوصلگی چشم من را به دنیا روشن کرد و آن دیدم که نباید!

محل کارم در طبقه دهم ساختمانی سیزده طبقه است و چشم انداز زیبایی به شهر دارد. روزانه مجبورم چند بار برای پیگیری کارهایم به سایر طبقات سر بزنم. دیروز حوصله ام نشد منتظر آسانسور شوم و از پله ها بالا رفتم که تکانه هایی! در مدرسه ابتدایی دخترانه روبرو توجهم را جلب کرد.

ظاهرا زنگ ورزش بود . هر کدام از دخترکان یک به یک چرخی می زدند و وسط حیاط می آمدند و شروع به حرکات موزون از نوع تکنو می کردند. وقتی تعجبم به اوج خود رسید که دیدم معلم کلاس رقص همان معلم مدرسه است! گوشه ای ایستاده بود و هر کدام از بچه ها جلویش دست و (بیشتر) پایی تکان می دادند و او ظاهرا اشتباهات شان را تذکر می داد! حتی برای ندید بدیدی مثل من هم معلوم بود که این کودکان متبحرانه می رقصند و زیاد تمرین کرده و می کنند.

از ترس حرف مردم! زود صحنه را ترک کردم ولی با خود فکر می کردم چقدر هنجارها و ارزش های اجتماعی تغییر کرده است. هنور یادم نرفته اولین بار، اتفاقی، رقص را در کلاس سوم راهنمایی دیدم. یکی از بچه ها جمعی را دور خود جمع کرده بود و داشت پشت مدرسه یواشکی بریک می زد. خبر به مدیر مدرسه که رسید پدری از طرف در آوردند که قر توی کمرش خشکید و به خوردن خیلی چیزها! افتاد. بماند که چقدر تعهد کتبی از خودش و باباش گرفتند. و امروز معلم مدرسه ای را دیدم که رسما و علنا تعلیم حرکات موزون می داد!

نسل ما با آن دقت ها و سختگیری ها این شد که هر روز طرحی امنیتی یا اعتراضی منبری بلند می شود و روزنامه ها مملو از گزارش تعارضات خانوادگی و اخلاقی است ، اینها به کجا می رسند خدا می داند 

-----------------------------------------------------

 چند سال بعد:

 سردار فلان: طرح امنیت اجتماعی ویژه مدارس ابتدایی اجرا خواهد شد!!

روزنامه ها: با برخورد ضربتی هیچ اصلاحی انجام نمی شود. باید کار فرهنگی را از مهدکودک هاآغاز کنیم!