تقدیم به جناب آقای شهیدی که رفتار مدیریتی ایشان بزرگترین معلم من بود

با عنایت به دستور مقامات بالا هر هفته به بازدید از استانها می رویم. در این دو هفته به کرمان و قزوین رفتم. به تازگی یک سیستانی اصیل برای کرمان و یک گیلانی اصیل برای قزوین به سمت استاندار منصوب شده اند. استاندار قبلی کرمان هم استاندار زنجان شده است. استاندار قزوین را انسانی شریف و بسیار بسیار بسیار خوب دیدم. همین! در راه برگشت سوالی برایم مطرح شد. در این ماه های پایانی دولت نهم این تغییرات چقدر مفید است؟

عرف پذیرفته شده مدیریتی کشور ما از دوره های مختلف این بوده که مدیران بر اساس تجربه و تخصص انتخاب نمی شوند بلکه توان فردی شان در مدیریت، ملاک قرار می گیرد. بسته به توان مدیر، حداقل زمانی ۳ تا ۶ ماهه برای شناسایی و تسلط عامه بر شرایط محیطی صرف میشود. به تعبیر دیگر حالا که کشور برای آموزش تجربی مدیران هزینه می کند ، تغییرات پی در پی نمی تواند مقبول باشد.

برخی مدیران با تمسک به فنون ذاتی و اکتسابی مدیریت ، تلاش در گذران بهینه دوران دارند تا در پایان دوران انتصاب یادی خوش - و نه ماندگار - از خود به جا گذارند. شرط ماندگاری، برنامه ریزی است. تعیین هدف و برنامه نیز بدون آشنایی و تسلط به محیط اتفاق نمی افتد لذا مدیران کوتاه دوره، فرصت و امکان برنامه ریزی پیشرفت گرا و زیر ساختی ندارند. لذا از این منظر نیز تغییر پایاپی مدیران خسارت بار است.

در کشور ما که خلاقیت و ریسک پذیری تاثیر شگرفی در توفیقات دارد مدیری که نسبت به آینده شغلی خود مطمئن نباشد ، نه جرات ریسک دارد و نه خلاقیتی در تغییرات اصولی به کار می بندد. و وای به روزی که بخواهد برای جلوه گری و ماندگاری به نمایش آماری و اقدامات ظاهری بپردازد. البته هر مافوقی حق دارد با اعمال قدرت زیر مجموعه را مدیریت کند اما تغییر نباید گزینه ساده ای در اعمال مدیریت محسوب شود.امروز شنیدم عده ای به دنبال استیضاح وزیر بهداشت هستند! چوب استیضاح هم نباید این چنین سهل بر سر مدیران ارشد دولتی باشد. این بی ثباتی به کل کشور ضربه می زند. 

معتقدم وجود پورمحمدی در وزارت کشور با تمام غدگری ها و حرف نشنوی هایش از تغییرش کم معونه تر بود. حضور کاشانی مستقل در تیم پیروزی از تغییرش مفیدتر بود. و زین پس هر استیضاحی با هر کیفیتی ضرر کامل است و انتصاب استانداران جدید نیز. این چنین تغییراتی بیشتر مرضی گروه های فشار است تا مصلحت کشور.