کاش من هم می فهمیدم
تقدیم به محمد منتظر قائم شهید سرافراز واقعه طبس
خیلی تلاش کردم سکوت را به خود بقبولانم! نشد.مطلب زیر را بگذارید به حساب عصبانیت یک عامی
امروز سخنگوی محترم وزارت امور خارجه در توضیح دلیل ارسال نامه تبریک ریاست محترم جمهور به اوباما فرمودند: "ارسال پیام تبریک به اوباما نشان از فعال بودن دیپلماسی ایران دارد "
به حال خودم تاسف خوردم چرا درست درس نخواندم تا بدانم نامه نگاری نشان دهنده فعالیت دستگاه دیپلماسی کشور است. شاید آن روزی که جلسه گذاشته بودیم تا بیانیه ای بر علیه شیفتگان ارتباط با آمریکا بنویسیم درس تاثیر نامه نگاری در دیپلماسی بوده و من از فهم این مهم محروم شدم. حالا یعنی ما توی بچگی که برای پسر خاله مون نامه می نوشتیم یک پا دیپلمات بودیم.
به حال انقلاب اسلامی تاسف خوردم چرا سی سال دیپلماسی اش خواب بود. مگر یک نامه نوشتن چقدر کار داشت؟ این همه رییس جمهور عوض کرد آمریکا ، این همه هزینه و تحریم هیچ کس عقلش نرسید یک پیام بده همه را راحت کند؟
به حال مردم عامی تاسف خوردم چرا از سر نادانی سی سال شعار مرگ بر آمریکا گفتند. چقدر این روشنفکران بیچاره گفتند نگویید دردسر دارد ، گوش کسی بدهکار نبود. عوامانه هر آنکه از مصالحه و مذاکره با آمریکا سخن راند با عنوان سازشکار راندند. که چه؟ دیدید چه راحت می شود به دشمن پیام داد و هیچ اتفاق بدی هم نیفتد. حالا بد شد؟ ارزش ها پایمال شد؟
به حال مجلس شورای اسلامی تاسف خوردم. سه ماه کردان. . . ، دو ماه مشایی . . .اینقدر سرشان شلوغ است که عقب افتادند از ارتباط با اوباما جون. رو دست خوردن.
به حال جنبش سنتی دانشجویی تاسف خوردم. یک مشت! جوان خام ، داغ ، سیاسی ، چسبنده به قدرت ، ابزار دست احزاب اقتدارگرای راست سنتی محافظه کار بد و . . .. این جنبش مدرن را ببینید چقدر فعال اند. ماشاالله. چقدر فهمیده و آرام اند. ماشاالله. چقدر نقاد و مستقل اند. ماشاالله. چقدر مصلحت شناس و تابع اند. ماشاالله. چقدر. . . . ماشاالله ماشالله. خوش به حال آینده کشور.
به حال خطبا و سخنرانان تاسف خوردم. نمی دانند آمریکا اینقدر ها هم بد نبود. ببینید به یک سیاه مظلوم رای دادند. آنها هم دل شان از جنایات حاکمان خون است. تغییر می خواهند. دیدید چه راحت تغییر کردند. حالا دیگه قول دادند خوب بشوند. این خطبا نمی دونند مذاکره همیشه معنی سیاسی نباید بدهد. می شود بر سر دین و پیامبران با آنها مذاکره کرد تا هدایت شوند بیچاره ها. آن وقت این ها هی میگن با شیطان نمی شود ارتباط داشت. دیدید چقدر راحت شد.
به حال علم سیاست و دیپلمات های متبحر تاسف خوردم. سخت می گیرند. دایم می شینند وقت تلف می کنند. دیپلماسی که این همه فکر کردن و معادله چینی ندارد. یک نامه می فرستیم خلاص. الان آمریکا در موضع ضعفه . اقتصادش که نابوده. رییس جمهورش هم تازه کاره حالیش نیست. نتیجه این که وقت مذاکره است. چرا باید امتاز بگیریم؟ قبلی ها یک اشتباهاتی کردند حالا به این سیاه مظلوم ننه مرده چه؟؟ تازه همه جا پز می دهیم که جواب نامه های ما رو نمی دهند.
چه سکوت زیبایی! همه راضی اند. این ور راضی اون ور راضی . چه کاره باشه من ناراضی!
