تقدیم به دوست آرمانگرا و مخلص جناب آقای آیت معروفی

شنیدن شعار " اوباما، یا با اونا یا با ما" از سوی هواداران جناب موسوی به غایت تحیرآور است! از طرفی به خاطر پوچ بودن هویت قماش و جریانی که علنا و ملتمسانه به بیگانه استدعای دست گیری می کند و از طرف دیگر به خاطر پذیرفته شدن این مسئله در بین عموم مردم که دولت شهره به آرمانگرایی و انقلابی گری دنبال ارتباط گیری با آمریکا است!

در مورد هر دو شبهه می توان گفت: تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیزها!!

با جریان به ظاهر هوادار موسوی کاری ندارم چرا که فعلا گوشی برای شنیدن، وجود ندارد اما از جریان فراخ موسوم به اصولگرایی متعجبم که در برابر گرایش به مصالحه با آمریکا به علامت رضا سکوت کرده است! مگر چه اتفاقی افتاده است؟؟ مگر ریشه اختلاف ایران و آمریکا در اخم ها و سخنان تند و شعارهای آتشین بود که با لبخندی و نرمشی قابل رفع باشد؟ مگر ما درمانده پول بلوکه شده مان هستیم؟ یا رآکتور تحقیقاتی تهران این قدر مهم است که به راحتی سی سال مخاصمه را فراموش کنیم؟؟

مگر همین چند روز پیش جناب اوباما نامه تحقیر آمیزی در مورد ایران صادر نکرد؟ مگر بودجه میلیون دلاری برای تغییر رژیم و کمک به معارضان تصویب نکرد؟ چه اتفاقی افتاده است جز اینکه عده ای حوصله انقلابی گری و آرمان خواهی ندارند! و آمریکا هم منافع خودش را در نزدیکی با ایران می بیند؟

مرگ بر آمریکای ما نه مرگ بر یک کشور با مرز و مردم مشخص که مرگ بر مظهر کفر و استکبار جهانی است. آمریکا فی الحال پرچم دار جبهه ی کفر است و تا زمانی که بنا دارد ایفاگر این نقش باشد می بایست آرزوی مرگش را داشته باشیم.

هنوز هم معتقدم بزرگ ترین منبع قدرت بخش ایران در تضاد با آمریکا است. در این مورد بیشتر فکر می کنم و بیشتر خواهم نوشت!

پی نوشت برابر اصل:----------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن.م۱: دو سال پیش قبل از انتخاب باراک اوباما پیش بینی کرده بودم مواجهه با او سخت و چالش برانگیز است ولی هیچ وقت فکر نمی کردم این قدر پیچیده و ابهام دار باشد!! حتی برای خواص انقلابی!!

پ.ن.م۲:  باید بیشتر صحیفه امام راحل را بخوانیم. باید بیشتر در عمق سخنان رهبری معظم تدبر کنیم. نه سخنان ماندگار امام عزیز برای دوره ای خاص بود و نه کلام رهبری فرزانه طیف خاصی را مخاطب قرار می دهد.

پ.ن.تفال: جز آستان تو ام در جهان پناهی نیست             سر مرا به جز این در حواله گاهی نیست

                خزینه ی دل حافظ به زلف و خال مده                که کارهای چنین حد هر سیاهی نیست