وقتی برای تطبیق واحدهای گذرانده به دانشگاه رفته بودم متوجه شدم تنها درسی که زیر ۱۵ گرفتم "تاریخ اندیشه سیاسی غرب" است که با دکتر علی بیگدلی گذراندم. یادم آمد چطور سر بحث انرژی هسته ای با او جر و بحث داشتم و . . .

سال ۸۴:

اوایل کار دولت دکتر احمدی نژاد، غرب تهدید کرده بود اگر تا فلان تاریخ کل فعالیت های هسته ای را متوقف نکنید با تحریم های گسترده و حمله نظامی مواجه خواهید شد. استاد داشتیم به نام دکتر بیگدلی- که از قضا مدیر گروه مان نیز بود- ساعتی وقت گذاشت تا با استدلال های مختلف اثبات کند ایران "باید" تعلیق را بپذیرد و "هیچ راه" دیگری هم ندارد. دکتر می گفت: ایران می خواهد با مذاکره وقت کشی کند و غرب هم این را فهمیده لذا تا سه ماه دیگر پرونده هسته ایران قطعا بسته می شود.

به ایشان گفتم: آنچه توی این سال ها از علوم سیاسی یاد گرفته ام این است که در سیاست "باید" و "هیچ راهی" و "قطعا" نداریم. سیاست هنر و فن تفکر و بازی بر اساس شرایط و لحظه هاست. کسی که پیش از مواجهه با رقیب در دل خوف داشته باشد قطعا شکست خواهد خورد . . .

سال ۸۸:

در سایتی دیدم ایشان مصاحبه کرده و دوباره همان حرف های چهار سال پیش را زده است. " فرآیند مذاکرات تهران با غرب خیلی زود متوقف خواهد شد. دولت ایران تلاش می کند ضمن بازی گرفتن کلمات یک نوع نرمشی در فضای میان خود و کشورهای 1+5 به وجود بیاورد تا از این طریق کمی بیشتر زمان را به نفع خود بخرد ولی به هر حال با توجه به تغییراتی که در مواضع کشورهای غرب تحت فشار اسرائیل به وجود آمده به نظر می رسد تاریخ مصرف این سیاست رو به پایان است. دوران بازیگری های سیاسی به پایان رسیده و ایران باید در آستانه یک تصمیم قرار بگیرد."

به همین میزان که اعجاز سیاست ملی، به ایران هفت سال فرصت بازیگری در برابر قدرت های جهانی داد قابل ثبت در تاریخ است، اعجاز ادعای سیاست دانی آقایان در القای ناتوانی ملی و وادادگی در برابر غرب باید در تاریخ ثبت شود.

همان گونه که انقلاب اسلامی بسیاری تئوری های رایج علوم انسانی را به هم ریخت و همان طور که امروزه قواعد جنگ های نامتقارن و استراتژی های نظامی ایران در برخی دانشگاه های نظامی بررسی می شود، بی اغراق روزی خواهد آمد که درس "فنون مذاکره ایرانی" در روابط بین الملل تدریس شود.

حاشیه برابر اصل: -------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن.م.۱: ترم دوم ارشد دو نامه هم زمان خطاب به رییس دانشگاه دست به دست می شد! یک نامه در اعتراض به حرف های نامربوط دکتر بیگدلی و یک نامه در دفاع از شخصیت علمی دکتر بیگدلی! سرانجام دکتر بیگدلی از دانشگاه رفت یا او را رفتنداندند!! من هیچ کدام از نامه ها را امضا نکردم چرا دانشگاه را جای این قماش حب و بغض ها نمی دانستم.

پ.ن.م.۲: از عقاید فوق عجیب دکتر بیگدلی ارادت و تعصب فوق العاده نسبت به رضاخان به عنوان مصلح بزرگ ایران و ضدیت با مرحوم میرزا کوچک خان جنگلی بود.

پ.ن.م.۳: وقتی اعلام شد سایت جدید هسته ای در ۱۰۰ کیلومتری جاده قم-تهران قرار دارد خوف برمان داشت نکند به ما که دایم، صبح و شام، در این جاده رویت می شویم مشکوک شوند که الحمدالله با خوانده شدن این سایت به فردو اندکی از ترس مرتفع شد! فقط مانده ام فردو - که از روستاهای تابعه قم و از جاده کاشان دسترسی دارد- چه ربطی به ۱۰۰کلیومتری تهران دارد؟!!

پ.ن.همین طوری:  روستای فردو سایت بامزه ای دارد! جدیدا روزی ۶۰۰ بازدید کننده دارد!

پ.ن.پیام کوتاه: آنگاه که دوست داری همواره کسی به یادت باشد، به یاد من باش که من همیشه به یاد تو ام.                                                                                          { سوره بقره آیه ۱۵۲ }

پ.ن.تفال: هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم                 هر گه که یاد روی تو کردم جوان شدم

               شکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا                    بر منتهای همت خود کامران شدم

                آن روز بر دلم در معنی گشوده شد                        کز سالکان درگه پیر مغان شدم