۲) چهار روز است که سیستم امار گیری وبلاگ را در مراسمی باشکوه در محضر مدیر کل اجتماعی یکی از سازمان های تابعه ریاست جمهوری افتتاح کردم!  طبق امار در این مدت ۱۷۰ نفر به من محبت کرده و  به وبلاگ درویشی من سر زدند. به عبارتی می شود به طور میانگین روزی ۴۰ نفر. سپاس خالصانه من را پذیرا باشید. این توفیق حداقلی را قدر می دانم و ان را به پدرفرهیخته، مادر خوش قلب ، همسر مهربان و فداکار، بچه های عزیزم ، رزمندگان اسلام و همه ملت غیور و همیشه در صحنه تقدیم می کنم!!

۳) بیشترین خوشحالی ام بابت نوشتن است. از زمانی که آب نبات چوبی را کنار گذاشتم در دستم قلم دیدم. به واقع من عاشق نوشتن شدم. و از اینکه فرصتی متفاوت پیدا کردم تا مکنونات فکری و ذهنی و ذوقی ام را بنگارم بی نهایت شادمانم. در اینجا جا دارد از تمامی دوستانی که به ای نحو کان، مرا تحریک کردند تشکر کنم!!

۴) یکی از محسنات وبلاگ نویسی ، بهره مندی از نظرات گهربار ، ارزشمند ، گران بها ، نفیس، به روز . . . خوانندگان است. تا الان ۶۸ پیام از رفقا دریافت کرده ام .  ضعف ها و قوت های کارم را تا حدودی  فهمیدم!  بعضی از پیام های دوستان که عجیب یک جای آدم رو به غلیان می اندازد. تازه می فهمی عجب دوستایی داری ها!! چقدر خوش فکر ، نازنین، نجیب ، متفکر، نوربالا. . . . اصلا تاسف می خورم از این همه استعداد شناخته نشده. اگه واقعا اینجوری هاست اقا التماس دعا!!

۵) نمی دانم تا کی می نویسم ولی به تمامی دوستان، بازدیدکنندگان و ارادت مندان این صاحب کیبورد( دیگه توی وب قلمی وجود ندارد که به قلم حوالت تان دهم) صادقانه تعهد می دهم تا زمانی که ساف ام کار کنه وبلاگ را فعال نگه دارم. 

۶) در اینجا جا دارد از تمامی محترمین، نخبگان، اهل علم و معرفت، مخترعین، روشنفکران دینی، صاحبان ایده، فرهنگیان ، ائمه جمعه و جماعات،  قشر زحمت کش کارگر . . . . بابت پایین بودن سطح مطالب از اعماق وجود پوزش بخواهم. نه اینکه من خود را مدیون اقشار پایین اجتماع می دونم و توی زمین های خاکی دست به قلم شده ام، نمی توانم پیچیده و ثقیل بیندیشم و بنگارم. بگذارید من با لایه های پایین اجتماعی مشغول باشم و هدایت بالا بالایی ها رو به از ما بهترون می سپارم!!

۷) خلاصه وبلاگ نویسی هم عالمی دارد!!

 (اقا خدایش توی نظرسنجی ها شرکت کنید.نه اینکه تمام زندگی ما بر اساس علم امار پیش می رود کلی! زحمت کشیدم تهیه اش کردم)