تقدیم به اهل تدبر و تفکر

در طول این یک هفته پس از اعلام نتایج و قبل از آن در جریان رقابت ها ساعات زیادی را در تجمعات مردم سپری کردم. افراد بسیار با هم متفاوت بودند. از کسانی که کاملا ایدئولوژیک در مجادلات شرکت می کردند؛ تا کسانی که تفریحی آمده بودند. از کسانی که یک عمر اعتراض را می خواستند بروز دهند؛ تا کسانی که تمام حیثیت خود را در نتیجه رای مردم می دیدند. از اشخاصی که از روی آگاهی کامل اعلام نظر می کردند؛ تا جاهلانی که از روی هیجان طلبی و خودنمایی اعمال محیرالعقول انجام می دادند.

همواره از خود می پرسیدم با این مردم چه باید کرد؟ پیش از انتخابات امید می رفت صندوق ها تکلیف را روشن کنند ولی زمانی که رقابت ها به خیابان ها کشید این سوال پررنگ و پررنگ شد؟ شنبه حامیان موسوی،  یک شنبه حامیان احمدی نژاد، دوشنبه حامیان موسوی، سه شنبه حامیان احمدی نژاد، چهارشنبه و پنج شنبه حامیان موسوی، جمعه نماز جمعه (عمدتا احمدی نژادی ها). فعلا جای ارزش گذاری کمی و کیفی طرفداران دو طرف نیست. اما واضح بود که هیچ کدام کمبود نیرو ندارند. به همان میزان احمدی نژادی بود که میرحسینی! در این تقابل ملاک قضاوت چیست؟ این طراحی تا کجا باید ادامه می یافت؟

معتقدم پس زمینه فکری گردانندگان و حاضرین در اعتراضات بسیار مختلف بود. برخی با علم به شکست اصلاحات می خواستند زمینه قدرت نمایی احمدی نژاد را با اتکا به آرای 24 و نیم میلیونی بگیرند. به اصطلاح زیاد احساس امنیت از آرای عمومی نکند! برخی بابت شکست احساس تحقیر می کردند و می خواستند به نوعی خودنمایی هویتی کنند. برخی نسبت به نوع برخورد مجموعه نظام -از شخص احمدی نژاد گرفته تا سایر دستگاه ها- و نسبت به روند انتخابات اعتراض داشتند. برخی با توجه به جو پیرامونی خودشان تصور داشتند موسوی واقعا پیروز شده است. برخی که اکنون به اراذل و اوباش موسوم شده اند و به آنها خس و خاشاک نیز گفته شد دنبال به هم زدن فضای اعتراضات و افراطی کردن آن بودند. برخی نیز از سر کنجکاوی صرفا حاضر بودند.

بزرگترین ضعف و اشتباه زمانی روی داد که نظام نتوانست به "ای نحو کان" این خطوط تفاوت را از هم جدا کند و جوابی در خور به هر گروه بدهد. شاید بی تجربگی در برخورد با بحران هایی این چنینی هم کم اثر نبود. البته به دلیل اهمیت داشتن جمعیت و عدد، تمایلی هم برای تفکیک و شنیدن در گروه معترضین نبود.

این فاجعه برآمده از حماسه حتما برای جمهوری اسلامی بی اثر نخواهد. بیشتر نگران گرد بی اعتمادی و غباراندود شدن ذهن کسانی هستم که فرصت اندیشیدن نیافتند و الا همیشه بیرون زدن غده های چرکین نهفته شده در زیر پوست بد هم نیست. امروزه چهره واقعی بسیاری نخبگان و تصمیم سازان کشور نمایان است. حتی سکوت ها معنی دارد و در آینده می توان در تحلیل شخصیت و گرایش شان از آن بهره برد. و این میان مردم تنها متضرر نهایی هستند!

پی نوشت برابر اصل: ---------------------------------------------------------------------------------

پ.ن.م1: دوستانی که پیش از انتخابات با این وبلاگ همراه اند می دانند پیش بینی بنده پیروزی قعطی دکتر احمدی نژاد در مرحله اول بود. در این ایام به جد تلاش می کنم نسبت به برخی سیاسیون که قطعا بیشتر و بهتر از من می توانستند لااقل از نتایج نظرسنجی ها شرایط را درک کنند بدبینی مفرط نداشته باشم.

پ.ن.م2: از دیگر شواهد علم داشتن سیاسیون به پیروزی دکتر احمدی نژاد بی صبری آقای هاشمی رفسنجانی برای پاسخ دادن و ضربه زدن به دکتر احمدی نژاد می دانم. اگر هاشمی درصدی هم احتمال شکست احمدی نژاد را می داد خود را وارد عرصه دو سر باخت نمی کرد. او منتظر نتیجه نماند چرا که می دانست چه پیش می آید و با نامه به رهبری ریسک کرد تا شاید اوضاع را دگرگون کند.

پ.ن.م3: این اولین بار نیست که نامزدی از نتیجه انتخابات شوکه می شود. انشاالله در شرایط عادی به این خواهم پرداخت که به لحاظ قانون نانوشته اجتماعی و انتخاباتی سه نامزد شکست خورده چقدر حق شوکه شدن داشتند!!

پ.ن.تذکر: من برای خود خطوط قرمزی دارم که اهانت به آنها را تحمل نمی کنم. امام و رهبری. انقلاب اسلامی. مردم و قانون. فضا برای هر چه خواهی گویی در اینترنت زیاد است. حقیر را از تحمل اهانت به این حریم ها معاف دارید.

پ.ن.خبر: يك مقام امنيتي بازداشت فائزه هاشمي و تني چند از بستگان هاشمي رفسنجاني را با هدف حفاظت آنان از ترور عناصر آشوبگر و گروهك ها عنوان كرد!!

پ.تفال:در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع    شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

          بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است     با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

        همچو صبحم یک نفس باقی است با دیدار تو       چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع